چرا هر کسی را که جور دیگری بیاندیشد، گمراه و سخنش را موهن میدانید؟ هیچ گمان بردهاید که دیگران هم میتوانند همین نظر را درباره شما داشته باشند و از کجا روشن است که شما درست بگویید و گمراه نباشید؟ آن هم هنگامی که شمار راههایی که به سوی درستی و راستی (شما بخوان پروردگار یکتا) هست به شمار انسانهاست. فراموش نکنید که دستکم نیمی از مردم ایران و بیش از نیمی از مردم جهان چون شما نمیاندیشند. شما کسی را که چون خودتان نیاندیشد مرتد میدانید و چه بسا ریختن خونش را واجب میپندارید، یکی چون من نیز شما را به سبب چنین طرز فکری دور از انسانیت و چه بسا دیوانه میپندارد. اگر این پندار پایه گزینش رفتارها و هنجارهای ما باشد، ارتداد با دیوانگی را چه تفاوتی هست جز این که بهانهای برای برخورد تمدنها و فرهنگها با یکدیگر باشد؟
+ آریاپسر
|
